top of page
SON
Bu kaçıncı yenilgim kafamın içinde kurup durduğum şiirlere
Kaçıncı yalnızlığım boş duygularla dolan bu caddede
Parmak uçlarım uyumuş sıcak görünen gülüşlerdeki soğuk sahteliklerden
Eskiden neşeyle açtığım kanatlarım kırılmış rüzgârın sertliğinden
Güneş var ısıtmıyor hiçbir yeri, rüzgârsa titretmiyor iliklerimi
Şehrin tüm pisliği dolmuş çatısı uçmuş evlere
Ne kadar temizlenirse daha çok doluyor içeri karanlık
Çam ağaçları dökmüş yapraklarını gövdesini isteyen ahmakların üstüne
Yerine beton fidanları dikilen ağaçlar yıkılmış her yerde
Kurşunlar uçuyor cıvıl cıvıl gökyüzünde
Kâinat ağlıyor içinde büyüttüğü her şeyden uğradığı ihanete
Gözlerimi açamıyorum artık bu karanlık dünyaya.
Zeliha KARATAŞ
bottom of page