TANRI GÖZYAŞI DÖKMEZ
Yüce dağlar üstündeyim ben
Orada görür beni cüce tanrılar
Ağlar
Ağlar
Tanrıyı düşürmeden dilimden
Yazdığım şiirler silinmeden dinleyin beni
Okuyun ağzımdan kendi yalanlarınızı
Bir adaletin yalancısı gibi koruyucu dualarla beklerim sizi
Yaşantı denen çarkı kırmaya yemin etmiş biçimde
Sudan daha kıvrak sizle savaşarak
Karşı çıkmak hep yasaktır bana
Ne zaman ki gözlerim açılsa
insanlar çekinir dudaklarımdan çıkacak
devrim marşlarına
Susturmak zor değil elbet
Bir öğretmen bakışı yeter
Haklı olduğumu biliyorlar
Bilmeseler susturmazlar
Haklının yanında olmuyorlar
Budur beni susturmaktan beter
Kimine göre şaşırmışım
Elde değil kendilerine şaşırmayanlar arasında bunu yaşamak
Huzura koşulan birkaç şiirim var diye ruhumu yaşlandırdılar
İttiler beni nefislerinin korkusuyla
Güller arasında bir diken
Dikenler içinde bir gül
Bu mudur yaşamak?
Dokundum bir tene
Kavramlar değişiverdi zamanı perçemde kırarak
Gayeler üstüme üşüştü
Ne kadar dua varsa küçüklüğümden bu yana
kendimi korumak için elimi açtığım
Hepsini bir günah gibi ensemde kırarak
Doğmamış olmayı yeğlerdim bazen
Anlamadan masumluk denen matemden ayrılarak
Ne için var aldanış dediğimiz kırgınlık
Yahut sebebi ne bunca insan içinde insanlıktan utanmak
Sabrın taşını toprağını suladım gözümdeki yaşla
Tuttum ellerini kalbimin
Hayallerimin atlarını semerledim
Onu tatlı sözlerle kandırmaya çalışarak
Bu dünya kalbimin ellerine mahcup etti beni
İçindeki her şeyle değer verdiklerimde dahil
Yok olmalı bir sabah çığlıklar atarak
Bencillik büyüyor her yeni güne gözlerim doğduğunda
Kepenkleri yorgun
Torbalarında insaniyet tohumları saklayarak
Çiçek kokulu yatağımda uzanır azrail
Yastığıma görünmez kanlar akar
Gece onunla paylaşırım asıl gündüzümü
Anlamaz odamdaki duvarlar
Nasıl olur da bir gencin damarlarında
asaletsiz ölümün kanları akar
Bir kibrit çakıverir babam
Bütün rüyaları yakar
Üzülür müsün gökyüzünden
İmtihanın bitmesine ne zaman izin verirsin
Sorgulamak gerekir mi seni
Bütün duyguların sahibi sen değil misin ?
Dağlar üstündeyim ben dağlar
Görmez beni hiçbir kimse
Bu kul açar ellerini toprağa
Gökyüzüne ağlar
Ağlar.
SAFA AKÇAY