GİDERİM
Yollar bir çile çizgisidir.
Ben onlara sonsuz şiirler dizerim.
Bulutlar dağlara iner dinlenir.
Yıllar geçtikçe yorulur mevsimlerim.
Geçtiğim yerler yeşil,
Yürüdüğüm yurtlar çorak,
Gidişimin sonu vuslat değil.
Gündüze sitemliyim geceye geçince,
Geceye kızmışımdır, gündüze vararak.
Ruhum özlemden yorgun düşünce,
O vakit koyulur yola giderim.
Beynimi kemirirse bin bir düşünce,
Tek azığım umudum, onu da alır giderim.
Ne bir kılavuz vardır elimde ne de bir iz.
Ben avare yolların yolcusuyum.
Gönlüme çizmişim bu yolun haritasını,
Her kayboluşta kendimi bulmuşum.
Firkat deme buna, bil ki yürekte biriz.
Gurbette koymuşum bedenimin bir yarısını,
Bizse sılaya seferiyiz.
Ya bedenim gidecek ruhumun izinden,
Yahut can çıkacak,
Uçup gidecek tenden.
Meçhul izlerin arkasından gidiyorum ancak.
Çadırımı çoktan bozmuşum göçüyorum her şeyden.
Gitmezsem boğulurum mekanlar dar bana.
Yürümek hakiki mülküm,
Durmak ziyan bana.
Yürümekten yolların eskidiği demdeyim.
Arkam sıra ayak izlerimi süpürür rüzgar.
Bir ömür gibidir, kıvrılan dağlar.
Ben çıkılması güç bir beldeyim.
Ferhat’ın dağı deldiği yerdeyim.
Gönül rüzgar esintisi, hasretimse savrulan bir yaprak.
Benim her menzilde oturup dinlenesim var.
Ama nasibim kara toprak.
Gitmek farz oldu,
Yürümek müstehap.
Güneşse artık doğmaktan yoruldu.
Eski aydınlığına kavuşamıyor mehtap.
Gel gidelim, varamıyorum hiçbir yere.
Azıksız yol alınmaz ırak illere...
Belki unuttun beni,
Yoldaş buldun kendine.
Belki de kaybettin izimi...
Gece ettin gündüzlerimi...
Gel de bir ömür mihman ol gönlüme.
Bil ki hep yüreğimde taşırım ben seni.
HALİL ORDANKAYA