Umut Sabahı
Kopardığım bir çiçeğin ahı
Vücuduma yayılmış hissizliğin nemi
Ayazında İstanbul’un kavgama yenik
Gözlerinin buğusunda kaybolurken;
Delice kaçarken yaralı ve ezilmiş duygularım.
Ciğerim kan kokusuna esir,
Ay ışığı eşkâlimi seriyor gözlerimin önüne;
Karanlığın orta yeri, göğsümün içi.
Serseri bedenim gün yüzü esaretinde
Düşlerim aldatır beni.
İçimi kemiren vahşi ruh;
Bedenimi saran acı tütün kokusu
Gözyaşlarım adamakıllı karasında şakaklarımın.
Sımsıcak ellere hasret;
Ellerimin en derin soğuk sızısı.
Kendi içimde gurbetteyim.
Bir şafak vaktinde yolcuyum;
Bir umut sabahına ansızın.
Baran Soydan