Uzakta;
Soğuk diyarlardan esersin.
Rüzgar olur,
Bir başına savrulur gelirsin;
Mehtapta, zifiri karanlıkta bana.
Şafak doğar,
Ay aydınlık etraf.
Hava soğuk.
Sarılarak ısındık,
Etraf sessiz, kuşlar suskun.
Senin gülüşünü dinliyor doğa.
Baran Soydan
Beyaz perdenin arkasında olup biten ,
Sahteliğin yüzsüzlüğü mü ?
Gerçekliğin dışa vurumu mu ?
Karakterler ne denli akıllı ?
Gülüşler ne kadar içten ?
İnsanların algısı safça yaklaşım .
Onların yüzleri gerçekten saf mı ?
Beyaz mı bakmalı siyah mı ?
Özler beyaz perdeye yansımalı .
Mutluluk onlar için başyapıt mı ?
Güç ; bir mesajın varlığı mı ?
Gözyaşları gönül gözünden akmalı .
İnsanlar duygulara inanmalı .
Beyaz perde kara olmamalı
Baran Soydan
Karanfil kokarmış geçmişim ,
Şimdi anlıyorum.
Dört yanım dikenler ile çevrili .
Yağmurlu günkerin , tozlu yollarında ,
Koşarken üstümüzün , başımızın ,
Çamura bulandığı o günler.
Güneş veremiyor o sıcaklığı .
Evimizin arka bahçesinde ,
Çocukluğumu seyrediyorum şimdi.
Gök daha yakın o günlerden ,
Daha mavi değil.
Gece daha aydınlık ,
Şuan ki halimden.
Dört yanımda huzur varken ,
Siyah bulutların odağıyım şimdi.
Göğsümün içi mutluluğa doymuşken ,
Şimdi kimin esiriyim ben ?
Baran Soydan